Przerywamy program, by nadać komunikat.
Ernest Strohbecker z dwoma wspólnikami
uciekł z oddziału zamkniętego szpitala Bellevue,
po tym, jak zabił dwie pielęgniarki i dozorcę.
Strohbecker jest niebezpieczny, brutalny i nieobliczalny.
Harry?
Harry!
NIEMY ŚWIADEK
Ma na ciebie ochotę.
Na mnie? Wątpię.
Cięcie. Świetnie.
Natasza!
Chyba się trochę nie zrozumieliśmy.
Kiedy powiedziałem „więcej”,
nie miałem na myśli rozwalenia planu.
To nie Czechow. Nie jesteś gwiazdą, tylko kolejną ofiarą.
Dźga cię nożem. Zdychasz.
Chcę widzieć ból. Chcę widzieć potok krwi.
Billy, gdzie krew? Ma się wykrwawić na śmierć.
Dobra?
Powtórzmy to!
Krew popłynie po ściśnięciu torby łokciem.
- OK? - Tak.
Będziemy tu do Świąt.
Natasza!
Powiedz mu, że krew poleci, gdy ściśnie torbę łokciem.
- Dobra. - Powiedz jej,
że następnym razem mu wyjdzie.
Słyszała cię.
Zapominacie, że ona was słyszy.
- Wybacz. - To nic.
Od początku.
Stop, stop, stop!
O co chodzi?
Co on mówi?
Przeprasza, ale potrzebuje dzień na naprawę dekoracji.
Dzień?
Dobra, zróbmy zbliżenie ciała i to będzie wszystko na dzisiaj.
Dobra.
Chcę zbliżenie, wolne zbliżenie na kałużę krwi…
NIE OTWIERAĆ BILLY
Billy.
Madame Olga znów potrzebuje cukru we krwi.
Dziękuję.
Więc… Jest milutki.
Trzy miesiące w Moskwie, zimne noce…
Pomyśl.
Billy, mama by tak powiedziała.
Cześć.
Daj więcej bieli, jak na prawdziwym trupie.
Boris, zbierz wszystkich.
Wyjdź z kadru, Billy.
Co znowu?
Jest 6:00.
- Jedno! - Wybacz.
Jedno ujęcie! Nie do wiary.
Musi wziąć maskę Strohbeckera.
Manekin spada z balkonu w poniedziałek.
Zaczekamy na ciebie.
Karen, ma własny samochód.
Nie zapomnij o wieczorze.
Tak, tak, tak! Fiesta!
Robię chilli con Clarke.
Alex, wpadniesz?
Wybacz. Mam bilety na Bolszoj.
Nie zaśnij.
Cholera.
Kotku! Możesz odebrać?
Kotku!
Biorę prysznic!
Halo?
Nie pomyślałeś? To mogła być Billy.
Myślałem o kolacji.
Wciąż o niej myślę.
Tam też jej nie ma. Cholera.
Dobra.
AWARIA
Halo, Billy! Dzięki Bogu. Jest.
- Nic ci nie jest? - Spytaj o maskę.
Próbujesz mi coś wystukać?
Czekaj, czekaj.
- Cholera! - J…
- Szlag! - E…
- Niech to! - S?
- Cholera. - To było T? Ta litera to T?
Kurwa!
J-E-S-T?
O-K.
- Wychodzimy. - Dobra.
Przyjedziesz?
Masz maskę?
Nie martw się. Przyjedź.
Głodna?
Pa.
Stop, stop, stop.
Jest tam kto?
Mogę wytłumaczyć.
Billy!
Zaczekaj. Wytłumaczę.
Liosza! Liosza!
Halo!
Halo? Jest tam ktoś?
- Chodź tu, szybko! - Boże, Billy.
Szybko!
- Co jest? - Nie wiem.
Pośliznęła się i spadła. Biedna Billy.
Andy, jest z tyłu!
Idź po lekarza.
Ty idź. Zostanę z nią.
- Puść ją. - Nie. Nie powinna się ruszać.
Jeśli się ruszy, może już nigdy nie chodzić.
- Idź! - Dobra.
Andy!
Billy!
Billy, nie ruszaj się.
Może cię sparaliżować.
Nie martw się. Zaraz wrócę. Obiecuję.
Andy!
Co się dzieje?
Andy, idź z dozorcą i wezwij karetkę!
- Billy miała wypadek. - Co?
Nie stój tak! Idź!
Karetka!
Chodź!
Nie martw się. Jestem tu, a karetka już w drodze.
Puść ją. Próbuje coś powiedzieć.
Policja?
Morderstwo?
Andy! Andy!
Przepraszam. To prawda. Udawaliśmy morderstwo.
Jeśli chcielibyśmy zabić, po co to filmować?
Nie jesteśmy głupi.
Nie. Przepraszam.
Rozumiemy, co czuje.
Myślała, że to prawdziwe morderstwo i spanikowała.
Skąd widziałaś morderstwo?
I to był on?
Powiedzialaś, że „miał założoną pończochę na głowę”.
„A potem gonili mnie po budynku i próbowali zabić”.
Panowie! Po angielsku, proszę.
To był test.
Do filmu.
Zrobić więcej krwi.
Kłamie!
Przepraszam. Nie powiedzieliśmy.
To był sekret. Nie chcieliśmy cię skrzywdzić.
- Pozwoliłbym wam spróbować. - Andy.
To znaczy…
Obejrzyjmy film. Poznam, czy jest prawdziwy.
Masz rację.
Zaczekaj. Stój!
Może naświetlić film.
Niech ona to zrobi. Proszę.
Można wyciągnąć film bez wchodzenia do ciemni.
Rozumiem.
Boże, ale tu gorąco.
Gdyby wystawił go na światło, zniszczyłby wszystkie dowody.
Nie robiłam tego od filmówki.
Dobra. Zabezpieczony.
Proszę. Natychmiast weź go do wywołania.
Dobrze.
Narzędzie zbrodni? Gdzie?
Stop, stop, stop!
- Nic… - Co?
- Nic mi nie jest. - Ty…
Boże!
- Słodkie. - Dla aktorów.
Trzymają to w ustach.
- Co mówi? - Że to jej nóż.
Użyli krwi z jej kufra.
Teraz twierdzi, że to była sztuczka.
Nie widziała dokładnie noża.
Ale dokładnie widziała całą resztę?
Ciało w szybie windy. To widziała.
Co?
Słodka.
- To sztuczna krew. - Sztuczna.
Mogli później namoczyć szmaty sztuczną krwią.
Ale gdzie ciało?
Mówiłaś: „odcięta głowa”.
Czekaj, czekaj.
Mówi…
że było więcej worków.
Ma rację.
Pokażę.
Śmieci z windy zabieramy tutaj.
Szybko, prosto.
Potrzebujemy jej.
Nic nie mogę zrobić.
Ale zadzwonię, jak tylko obejrzę film. Dobrze?
Przepraszam.
Nigdy w życiu się tak nie wstydziłem.
Mam to gdzieś.
Billy jest specjalistką. Poznałaby morderstwo.
A widziała je kiedykolwiek?
O tym mówię.
Jeśli było prawdziwe, to widziała, tak?
Myśleliśmy, że facet mnie dźgnął. Nawet ja.
Bo jesteś ciota.
Daruję ci.
Nie obraź się, Billy, ale chcę nakręcić scenę z tamtym nożem.
To był jej nóż. Boże!
Dobrze wyglądało.
Przestań.
Buka!
Buka?
Buka.
Weź trochę. Poczujesz się lepiej.
Dobra.
Podasz mi sól?
Mógłbyś przynajmniej spróbować.
Posłuchaj.
Teraz myślę tylko o filmie, ale jak wrócimy,
- obiecuję, że się nauczę. - Ile już to słyszałam?
Rozumiem trochę z tego, co mówi.
Co?
Na przykład to.
- Makijaż, tak? - Nie.
To czyjś wygląd, wyraz twarzy.
- Byłem blisko. - Mówi,
że nie zapomni spojrzenia dziewczyny,
gdy się zorientowała, że umrze.
Mówi, że ból i strach był prawdziwy.
Tego nie można zagrać.